Binnen bij De Jong, Assen, oud internaat, verbouwen

BINNENKIJKEN | Wonen in oud internaat

Ze delen hun achternaam. Maar meer ook niet! Wonen&Co kijkt wekelijks Binnen bij De Jong. Deze week: Assen

Groot en statig is het huis van de familie De Jong, dat gebouwd is in 1906 en het Asser Bos als overbuurman heeft. Dat is het huis van de familie De Jong naast hen ook. Ook zij kijken uit op dit fraaie stukje stadsgroen. Ooit zijn de huizen van deze naamgenoten, samen met dat van een derde familie (geen De Jong) – als een riant onderkomen gebouwd voor een officier. En daarna is het internaat voor NAM-kinderen geweest, van wie de ouders waren uitgezonden naar verre oorden.

Klusweekenden

Aan de picknicktafel in hun diepe tuin blikken Wilfried de Jong en Heleen van Bruggen terug naar het verleden. Vier etages hoog is hun karakteristieke huis, en elke verdieping zit vol verhalen. ,,Toen we hier in 1995 kwamen wonen, was het internaat al verdeeld in drie woonhuizen’’, vertelt Heleen. ,,We woonden hier om de hoek, elke keer als ik langsliep werd ik verliefd op deze huizen. En toen stond dit opeens te koop. Het was behoorlijk uitgeleefd door de jeugd, maar we wilden er graag wonen.’’ Het restant van het internaat bestond uit zes badkamers en elf slaapkamers. Waar wij nu wonen was het biljartzaaltje.’’

Ik voel niet meer die dringende noodzaak tot verbouwen als vroeger

Na klusweekenden met vrienden en verbouwingen waar geen eind aan kwam, is het pand uiteindelijk geschikt geraakt voor bewoning. Samen met zoon Merijn en de tweeling Calle en Bente leefden ze in de grote woonkeuken beneden, de woonkamer op de eerste verdieping en de serie slaapkamers boven. Net als de buren trouwens, met hún tweeling en hún zoon.

Druk leven

Toch is er verschil. ,,Bij hen is het modern, bij ons rommelig. Wij hebben een druk en chaotisch leven, met twee banen, veel bezoek en vergaderingen bij ons thuis.’’

Verbouwen: met zo’n pand werd het een way of life. Straks, als ook de dochters de deur uit zijn, gaan ze nadenken over welke functie het huis dán moet krijgen. Maar voorlopig is Heleen klusmoe. ,,Ik heb geen puf meer. Ik voel niet meer die dringende noodzaak tot verbouwen als vroeger.’’

Toch blijven de verhalen leuk. Zoals over die eerste keer douchen in de nieuwe badkamer. Na afloop was de parterre kleddernat. De monteur had de waterafvoer op de ontluchtingspijp aangesloten. Nu kunnen ze er wel om lachen.

 TEKST SHYRA HUETING
FOTO MARCEL JURIAN DE JONG

Meer laden