Kabbes, tuinieren, tuin, buitenleven, tomaat

BUITENLEVEN | Ode aan de nostalgische tomaat

Over smaak valt niet te twisten, daarover is menigeen het eens. Toch bestaat er ook zo iets als de ultieme smaak, waar bijna iedereen zich in kan vinden. Zo ken ik niemand die een zure, harde supermarkttomaat verkiest boven een zelfgekweekt en zongerijpt exemplaar.

Sinds enige tijd behoor ook ik tot de doelgroep van Omroep Max. Deze twijfelachtige eer heeft mij behalve een harde confrontatie met de realiteit ook nog iets anders gebracht; ik hoor sinds kort stemmen in mijn achterhoofd. Als ik jongelui zie rondlopen met strategisch gescheurde kleding en met broeken waarvan het kruis tussen hun knieën hangt, hoor ik de stem van mijn moeder. Bij het horen van de meest verschrikkelijke piep-knor-en-bonk-muziek in supermarkten, tuincentra en kledingzaken dringt mijn vader zich op en als ik mezelf erop betrap te zeggen dat groente en fruit vroeger beter van smaak was, klink ik als mijn grootmoeder.

De zoete tomaat, genaamd Nostalgia, is een herinnering aan mijn grootmoeder

Alle drie zijn ze er niet meer, maar hun erfenis heeft zich blijkbaar in mijn persoonlijkheid weten te verankeren. En dat terwijl ik mij ook nog weet te herinneren niet zo te willen worden als mijn ouders, de werkelijkheid heeft me kennelijk ingehaald.

Als ik me beperk tot de smaak van tomaten, had mijn grootmoeder wel een punt. Nergens smaken die beter dan gekweekt in eigen tuin. Jaar na jaar zaaide zij in haar ouderwetse groentetuin vol boerenbloemen en een heg de lekkerste tomaten. Kerstomaatjes, die bijna te klein leken om alle smaak in te verpakken. Als snoepgoed zo zoet, door de een vrolijke oranjerode kleur onweerstaanbaar.

Pas veel later realiseerde ik me dat zaad van deze tomaat nergens te koop was, het was een ras dat ze zelf had ontwikkeld door jarenlang alleen zaden te winnen van de allerbeste plant in haar tuin. Gaandeweg was haar eigen creatie ontstaan. Ik prijs me gelukkig op tijd tot die ontdekking te zijn gekomen waardoor ik deze ouderwetse tomaat nu ook al vele jaren in stand hou. Door eveneens zorgvuldig te selecteren heb ik de plant productiever kunnen maken, beter bestand tegen ons wisselvallige klimaat, maar zonder de smaak te veranderen.

Nog steeds zijn de vruchten onweerstaanbaar en menigeen die ze geproefd heeft wil geen andere tomaten meer. Ik heb het niet commercieel verkrijgbare ras ‘Nostalgia’ genoemd, als herinnering aan mijn grootmoeder en als ode aan de smaak waarover je niet hoeft te twisten.

 

 

Dit artikel is geschreven door Brian Kabbes, noordelijk kweker van botanische rariteiten.

Meer laden