Landelijk wonen in een modern huis - Wonen&Co
landelijk

Landelijk wonen in een modern huis

23 november 2014 3 min leestijd Geen reacties

Landelijk wonen in een modern huis. Voor Houkje Damstra betekent het onder andere dat ze geen genade kent voor oude grenen kasten. De boerin uit Folsgare koopt ze voor een prikje en tovert ze in no time om tot hippe meubels.

De opgeleukte afdankers krijgen een plekje in huis, of ze verkoopt ze met hetzelfde gemak. Geen meubelstuk is heilig. Laatst nog kreeg de kast die ze kochten voor hun trouwen een grootse metamorfose. Van een grenen ouderwetsje veranderde het meubel in een witte eyecatcher in de kamer. Zonder enige schroom zette Houkje Damstra de roller op de oude kast. ,,Dat moet je wel durven natuurlijk.”

Eikenhouten smoeltjes

Eigenlijk hebben alle meubels in de boerenwoning hetzelfde lot ondergaan. Stonden ze in de kringloop onverkoopbaar te zijn met hun eikenhouten smoeltjes en grenen ladenblokjes, zodra Houkje ze onder handen neemt zijn ze opeens weer hip. ,,Niets hier in huis blijft hetzelfde. Ik wil altijd iets veranderen.”

Het liefst zou ze al haar pimpprojecten willen houden. ,,Maar ja, het moet ook ergens staan.” Dus zet ze ze te koop op internet of in het winkeltje dat in de omgebouwde garage kwam.

Ze kan er intens van genieten. ,,Kijk, deze kocht ik voor 5 euro op de rommelmarkt”, zegt ze wijzend op een wit wandkastje in de woonkamer. ,,Hier geniet ik veel meer van dan van een duur meubelstuk.” Het huis van Houkje, Gosse en hun twee dochters Petra en Sygrid staat er vol mee.

Grijstinten, roomwit en een vleugje roze hier en daar. Houkje houdt ervan. Rust en eenheid moet het interieur uitstralen, vertelt de boerin. Hoe ze het sfeertje in huis zelf omschrijft? ,,Landelijk, een beetje stoer, een beetje romantisch.”

Een echte stylist vindt misschien dat dat niet past, maar dat is dan maar zo

De spullen in huis moeten in dat landelijke stijltje passen, maar het moet ook ,,noflik” zijn, zegt manlief Gosse: een beetje gerieflijk. Leuk hoor, houten stoelen aan de keukentafel. Maar die zaten voor geen meter. Nu staan er leren rolfauteuils. ,,Een echte stylist vindt misschien dat dat niet past, maar dat is dan maar zo.”

Wie door de ramen naar buiten loert vanaf de bank ziet ze lopen. Een koppel dikke melkkoeien. Vrolijk zwart wit gevlekte dames. In huis zijn ze ook te vinden. Twee koeientrofeeën staan te pronk in een hoekje. Een voor Liesbeth, de koe die goed is voor 10.000 kilo vet en eiwit. En Margryt, de trots van de stal, die nog beter presteerde met 100.000 kilo geleverde melk.

,,En hier hebben we nog een”, wijst de boerin naar de kachel. Voor de haard ligt een vloerkleed: een harig koeienvel.

Verhuizen onmogelijk

Twintig jaar wonen ze nu op de plek net buiten het dorp. Voorheen boerden ze bij Abbega. Maar de ruilverkaveling bracht hen naar de vrijstaande woning bij de ligboxenstal. Een jarendertighuis zouden ze best willen. Of een oude boerderij met balkenplafond.

Maar het boerenbedrijf maakt verhuizen onmogelijk, daarom brengen ze de landelijke sfeer naar binnen die je misschien niet bij een nieuwbouwhuis verwacht, maar waar ze wel van houden.

Een keer in de zoveel tijd pakken de Damstra’s een project aan. De keuken is vernieuwd. De hal onlangs geverfd. De grenen schrootjes en de trap zijn gewit. ,,Het is daardoor zo licht geworden”, zegt Houkje.

Volgende klus wordt de badkamer, die is na twintig jaar wel toe aan een beurtje. Bovendien: ,,Ik wil dingen veranderen.” Dus voor je het weet is er weer iets anders in huis.

Dezelfde stijl

Zo stapte dochter Sygrid vorig jaar op haar verjaardag uit bed in een kamer met een bruine muur met tekst. Toen ze ’s middags thuiskwam hadden ‘heit en mem’ haar kamer roomwit geverfd en stond er een vernieuwd oud kastje in een aardetint. Fantastisch, vond de blonde boerendochter. ,,Ik heb dezelfde stijl als mijn moeder: landelijk. Ik was helemaal verrast.”

Tekst: Elizabeth Vogelzang
Foto’s: Niels Westra

Geen reacties

Laat een reactie achter

×