Geborgen wonen in een grijs appartement - Wonen&Co

Geborgen wonen in een grijs appartement

2 september 2014 4 min leestijd

Nooit zag ze zichzelf in een appartement wonen. Toen de twee-onder-een-kap in het Drachtster Fennepark haar te groot werd, ging Ingrid Damstra op zoek naar iets knussers. Ze vond haar plekje op het voormalig rugbyterrein in Drachten. In een appartement.

Haar zoon had een voorspellende blik. Toen de schilders het appartement van Ingrid Damstra compleet gewit hadden, zei hij al dat ze waarschijnlijk terug konden komen. ,,En hij had gelijk. In eerste instantie leek het appartement heel klein, maar toen ik er eenmaal woonde, vond ik het groot. Ik voelde me er zelfs een beetje verloren.”

De grote, witte wanden moesten wat kleur krijgen. De keuken had ze ,,gelukkig” al wat donkerder laten maken, maar hoe het met de rest moest, dat wist Ingrid niet zo goed. Totdat ze Kavel 22 in Opende binnenliep. ,,Die stijl, het grijze, dat was ik.” Stylist Wilma Venema schoot te hulp. ,,De bedoeling was om een moodboard te maken, maar zover is het niet eens gekomen. De kleur grijs paste gewoon precies bij mij.”

Het geeft haar geborgenheid. Het is compact en veilig, vertelt Ingrid. En toch is er overal leven om haar heen. ,,Het water onder het balkon biedt ruimte aan eendjes en bootjes, aan de overkant spelen kinderen. Er is activiteit om mij heen en dat is prettig.”

Grijs, maar niet donker

De stijl is doorgetrokken in het gehele appartement. Zelfs het toilet en het washok zijn meegenomen in het ontwerp van Venema. ,,Als je het doet, moet je het goed doen. Dat is hier zo, maar was in mijn vorige huizen ook zo.”

De grijze muren betekenen geenszins dat het onderkomen donker oogt. Grote ramen van de grond tot aan het plafond laten het zonlicht naar binnen stromen. De eethoek vormt daarin het middelpunt. Niet voor niets is het de favoriete plek van de bewoonster. Lachend: ,,Ik wilde graag een grote eettafel met comfortabele stoelen. Achteraf gezien had de tafel nog wel wat groter gemogen.”

Ingrid zit er ’s ochtends een krantje te lezen, maar ook met vriendinnen of familie mag ze er graag vertoeven. Het uitzicht vanuit de eethoek is prachtig. De gordijnen zijn altijd open. ,,Anders voel ik me opgesloten.”

Tot twee jaar geleden woonde ze in een twee-onder-een-kap aan de andere kant van Drachten. Hoewel ze na het overlijden van haar man in eerste instantie in het huis bleef wonen, werd het haar te groot. Ze schreef zich in bij de woningbouwvereniging en die kwam op de proppen met dit nieuwbouwproject. ,,Ik zag mezelf nooit in een appartement wonen, maar nu zou ik niet meer anders willen.”

Ik mis het ramen wassen

Niet alleen binnen werd alles kleiner en knusser, ook de buitenruimte is ingeperkt. Van een tuin ging Ingrid naar een balkon. Erg? ,,Totaal niet. Ik heb geen groene vingers. Tuinieren was absoluut geen hobby, dus die tuin mis ik niet.” Het balkon is groot genoeg voor haar luie stoel en een tafeltje voor een lekker drankje. Hier kan Ingrid heerlijk wegdromen met een boek op schoot. ,,Weet je wat ik gek genoeg wel mis? Naar buiten gaan om de ramen te wassen! Ik haal nu samen met mijn zoon capriolen uit om de ramen aan de buitenkant te kunnen lappen.”

Bijzondere kasten

Binnen kreeg de inrichting in de afgelopen twee jaar echt vorm. Ingrid kiest haar spulletjes met zorg uit. De lege plekjes worden langzaam ingevuld. Een Jezusbeeld dat ze al eerder had aangeschaft, kreeg bijvoorbeeld een plekje op het toilet. Haar geliefde oude grenen kasten zijn moeiteloos ingepast in het nieuwe appartement. ,,Dat was een harde voorwaarde. Die kasten wilde ik graag meenemen.”

Niet dat ze een speciale, emotionele waarde hebben. Het is een liefde die in de loop der jaren gegroeid is. Zo is de kast naast de eethoek al sinds 1990 in het bezit van Ingrid. ,,Ik wilde graag een mooie kast voor de tv en viel op deze vanwege de bijzondere knoppen.” Gedurende de jaren zijn er meer oude grenen kasten bijgekomen, onder meer in de badkamer, de hal en de slaapkamer.

Er staan ook ,,gewaagde” keuzes in de kamer. Zo wist Ingrid eerst niet wat ze van haar nieuwe salontafel moest vinden. Een compleet ijzeren tafel, met onderblad. ,,Dat laatste was een harde eis. Ik zag zo’n onderblad bij mijn broer en wilde dat ook, om kranten op te kunnen leggen.” Nu heeft ze haar geliefde onderblad, maar wie daar een stapel kranten op verwacht, komt bedrogen uit. ,,Veel te rommelig”, was de conclusie bij nader inzien

De salontafel was een van de ideeën van stylist Venema. ,,Ik vond het heerlijk om te sparren met haar.” Hoewel de Drachtster dame dacht het appartement wel even alleen in te kunnen richten, was ze uiteindelijk blij met de hulp. ,,Vroeger nam ik beslissingen samen met mijn man, nu kon ik met haar brainstormen. Dat was heel prettig.”

Het bed was ook zo’n voorbeeld. Er zat een brede ombouw omheen, die Ingrid wit had laten schilderen. Maar echt tevreden was ze er niet mee. De oplossing was – achteraf gezien – simpel: less is more. De ombouw werd verwijderd. In plaats daarvan kwam er alleen een simpele achterwand, uiteraard in grijstinten.

Met het grootste gedeelte van de lege plekken ingevuld, rest nog één grote wens: verlichting. Vooral een grote spot aan het plafond in de woonkamer mist nog. Maar Ingrid hangt niet zomaar de eerste beste lichtbron op. ,,Ik blijf zoeken naar die ene, speciale lamp. Het gevoel moet goed zijn. Als ik hem zie, weet ik het ook direct. Zo werkt het voor mij.” Daarvoor komt ze geregeld bij allerhande kleine woonwinkeltjes. Die passen bij haar, zegt ze. ,,Ik houd wel van een beetje apart.”


 

WIE Ingrid Damstra-Frölich (59)
WAAR Drachten
APPARTEMENT gebouwd in 2012
WOONT HIER sinds december 2012
STIJL grijs, mix van strak en modern met oude elementen.
WINKEL Kavel 22 in Opende en Loods 5 in Zaandam.
WOONWENSEN Verlichting, vooral een plafondspot in de woonkamer.
FAVORIETE PLEK de eethoek en het balkon.


 

TEKST MONIQUE FLINKER
FOTO’S JILMER POSTMA

×