DMNMW | De kinderstoel die het hele land door ging - Wonen&Co
uitgelicht, dit mag nooit meer weg, kinderstoel

DMNMW | De kinderstoel die het hele land door ging

8 november 2019 3 min leestijd Geen reacties

In de rubriek ‘Dit mag nooit meer weg’ vertellen lezers over een dierbaar meubelstuk of bijzondere kringloopvondst. Want al verhuis je honderd keer, er is vaak iets dat je nooit achter zal laten. Voor de een is dat een bord, voor de ander een bank. Joke Hut-Osseweijer in Vlagtwedde zal nooit afscheid nemen van haar oude kinderstoel.

Hele generaties hebben er in gezeten. Hij is van Goeree Overflakkee naar Nijmegen gegaan, van Rotterdam naar Groningen en vice versa. Ongeveer twintig kinderen van de familie zaten er in. En velen van hen vierden er hun eerste verjaardag in, met een slagroomtaart en één kaarsje voor hun neus. De oude kinderstoel van Joke Hut-Osseweijer is door de jaren heen een dierbaar familiebezit geworden. Hoewel hij exclusief voor haar is gemaakt, hebben vele familieleden er goede herinneringen aan.

Aan tafel bij zus Petra in Zuidbroek – die vorige week in deze rubriek figureerde met opa’s kastje – laat Joke Hut-Osseweijer de verschoten kleurenfoto’s van feestelijke gebeurtenissen zien. Joke woont tegenwoordig in Vlagtwedde, en is de trotse eigenares van opa’s kinderstoel. Opa maakte hem in 1947. Een jaar later werd Joke, zijn eerste kleinkind geboren.

Bezemstelen

,,Mijn moeder had hem bij de Bijenkorf zien staan. Ze vond hem geweldig, want je kunt hem omklappen en dan wordt hij een tafeltje met een stoeltje. Die kinderstoel was natuurlijk veel te duur en wij hadden weinig geld. Het was net na de oorlog. Toen is opa Jacobus Osseweijer gaan kijken naar die kinderstoel waar mijn moeder zo weg van was. Hij had zijn potlood, duimstok en notitieboekje bij zich, om de stoel helemaal op te meten. Daarna heeft hij materiaal verzameld en hem precies nagemaakt. Hij heeft er waarschijnlijk sloophout voor gebruikt, dat hij nog wel ergens had liggen. En voor de poten van de kinderstoel heeft hij bezemstelen gebruikt. De wieltjes waren het duurst, want die moesten worden gekocht’’, vertelt Joke.

,,Voor de poten van de kinderstoel heeft hij bezemstelen gebruikt”

De kinderstoel die opa zo knap had nagemaakt, is eigenlijk veel mooier geworden dan die uit het warenhuis. ,,Deze is beschilderd, die uit de winkel niet. We hadden een oom in de familie die dat goed kon. Hij heeft het blad
van de kinderstoel aan verschillende kanten beschilderd. Aan de ene kant zie je een hele familie Beer die in bad gaat; aan de andere kant zie je de klas van meneer Beer. Toen de stoel uiteindelijk klaar was, zijn opa en oma ermee in de trein naar Groningen gestapt om hem naar mijn moeder te brengen.’’

Lessenaar

Joke is trots op de stoel. En haar zus Petra ook. Ze haalt ergens in het midden een klemmetje los en demonstreert hoe je hem kunt omklappen. In een handomdraai wordt die hoge kinderstoel een soort lessenaartje: een tafeltje met daaraan vast een stoeltje. ,,Als er weer eens een zus of een schoonzus zwanger was, dan reisde de kinderstoel weer het land door om een kind, kleinkind, neefje of nichtje van dienst te zijn.’’

,,Als er iemand in de familie zwanger was, dan reisde de kinderstoel weer het land door”

Na een lange staat van dienst staat die kinderstoel vol familiegeschiedenis nu bij Joke en haar man Pieter, in dat vrijstaande huis aan de rand van Vlagtwedde. Omdat hij uiteindelijk voor haar, als eerste kleinkind, is gemaakt. Maar voor hoe lang? Tot de geboorte van weer een nieuwe generatie?

TEKST SHYRA HUETING
FOTO MARCEL JURIAN DE JONG

Geen reacties

Laat een reactie achter

×