COLUMN | Vrouw op de bouw 10: even verder zonder man - Wonen&Co
bouwen, huis bouwen, droomhuis bouwen, column, vrouw op de bouw

COLUMN | Vrouw op de bouw 10: even verder zonder man

10 juli 2020 3 min leestijd Geen reacties

Getoeter, gezwaai. Een stoet auto’s vol met kinderen, slaapzakken en Wilfred vertrekt richting het Kameleoneiland. Ze gaan op schoolkamp, drie dagen lang. Op zich hartstikke leuk. Maar precies die drie dagen wordt al het glas in ons huis geplaatst. Dit is aflevering 10 van Vrouw op de bouw.

Journalist Jikke Zijlstra, haar man Wilfred en kinderen Mats (11) en Isis (9) bouwen hun droomhuis in Balk. Maar van droom tot huis, dat gaat wel even duren. Ze neemt ons mee in het (soms moeizame) proces.

Op zich ook een heuglijk feit, maar het betekent wel dat IK nu het aanspreekpunt ben op de bouw. En niet Wilfred, zoals meestal. En dat voelt toch wat onwennig. Want wat als ik niet weet waar iets ligt? Of hoe iets werkt?

Vandaar dat ik na het uitzwaaimoment toch licht gespannen op de bouwplaats arriveer. Meteen rent er een schilder op me af, met een paniekerige blik in zijn ogen. ,,Er is geen stroom, niets doet het!’’ Ik vloek binnensmonds. Wilfred is nog geen vijf minuten weg, of er gaat al iets mis. En ook niet iets kleins. Zonder stroom op de bouw kan je niets. Oplossen dus. Ik doe de zekeringen en de aardlekschakelaar omhoog en omlaag, haal de stekkers eruit, maar niets helpt. Dan toch Wilfred maar even bellen.

,,Sorry dat ik je stoor, maar… er is geen stroom. Wat moet ik doen?’’ Ook hij geeft me tips, maar zonder resultaat. Voordat ik bij de energieleverancier aanklop, loop ik naar de timmermannen die op een andere kavel bezig zijn. Misschien snappen zij wel hoe zo’n meterkast werkt? En ja hoor, meneer doet rustig alle zekeringen omhoog, wacht even – iets wat ik zonet niet deed – en alles werkt weer. Ik was te gehaast. En te blond!

Ietwat beschaamd laat ik Wilfred weten dat het probleem is opgelost. Ik neem me voor hem niet nog eens te bellen. Ik moet dit toch ook alleen kunnen.

Als iedereen even later aan de slag is, ga ik met een gerust gevoel naar huis. De schilders hebben mijn nummer, zodat ze me altijd kunnen bellen als er iets is. Om half vier ’s middags is er blijkbaar iets, want schilder Bauke hangt aan de lijn. Of ik een paar steigerbuizen wil afbreken? Anders kan morgen het glas voor de eerste etage niet naar binnen.

Poeh. Een 4 meter hoge steiger in mijn eentje afbreken? Hoe ga ik dat doen? Gelukkig heb ik het weekeinde ervoor met Wilfred al een andere steiger afgebroken, dus in principe weet ik hoe het moet.

Ik trek mijn bouwkleren weer aan en gewapend met een hamer klim ik op de steiger. Een paar buizen krijg ik eraf, maar de laatste twee niet. Die zitten aan te veel andere buizen vast. Dan toch maar hulp inroepen. Dit keer van een handige buurman. Samen hebben we de boel binnen 15 minuten afgebroken. Zo, ook weer gefikst.

Maar als ik de volgende ochtend op de bouwkavel kom, zie ik de kraanmachinist hoofdschuddend naar het huis kijken. Hij kan zijn machine niet kwijt, en ook het glas kan er niet langs. Er staat nog van alles in de weg: een bok met 50 loodzware stempels, een steigerbuis en ander bouwmateriaal.

Ook dit lossen we op: we verwijderen samen de steigerbuis, hij zet met zijn kraan de bok op een andere plek en ik verplaats het bouwmateriaal. En dan kunnen de heren alsnog aan het werk.

Een klein beetje trots fiets ik even later naar de bakker. Ik sla flink wat puddingbroodjes in. Voor alle bouwvakkers, en mezelf. Om te vieren dat de bouwerij gewoon doorgaat, ook zonder Wilfred. Hij mag nog even wegblijven.

Meer lezen van Jikke? Hier vind je haar aflevering over het zoeken naar een alternatief voor gas. Interesse in een duurzamer huis? Hier lees je meer over zonnepanelen op je dak.

Geen reacties

Laat een reactie achter

×