BINNENKIJKEN | Een droom die toch is uitgekomen

Met pijn in het hart zagen Werner en Maaike vorig jaar hun droom, het opknappen van een vervallen boerderij in Gieterveen, in duigen vallen. Maar toen kwam ineens deze woonboerderij in Tripscompagnie in beeld, en die was eigenlijk nog veel mooier.

Z e zitten er nu ontspannen bij, in het zonnetje in hun enorme tuin, terwijl hun zoontje Gijs achter hommels aan hobbelt en met zijn handjes in een teiltje water slaat. Maar Werner en Maaike Oving hebben een veelbewogen jaar achter de rug. Ze werden van stadsmensen ineens plattelandsbewoners. ,,We woonden in een mooie jarendertigwoning in Groningen’’, vertelt Werner. ,,Maar het werd wat krap toen Gijs vorig jaar februari geboren werd.’’

Verhuizen dus, maar waarheen? ,,Een nieuwbouwhuis, dat is niets voor ons. We hadden allebei de droom om ooit nog eens in een woonboerderij te wonen. Eerst dachten we: dat is leuk voor later, maar we zijn toch eens gaan kijken wat er nu mogelijk was’’, zegt Maaike.

En dat bleek meer dan gedacht. Ze speurden op Funda, stuitten op een oude boerderij midden in de weilanden bij Gieterveen en werden verliefd. Toch ging de koop uiteindelijk niet door. De prijs bleef aan de hoge kant, zeker met het oog op de grote verbouwing die nodig was. ,,En er waren problemen om er een woonbestemming van te maken. We besloten dat het het beste was om het los te laten, maar dat was wel moeilijk.’’ Doorzoeken dan maar. Op een dag deed Maaike de vondst van hun leven: een woonboerderij in Tripscompagnie, vlak bij Sappemeer.

Het huis was wel wat gedateerd, een beetje jaren negentig

Met de ruimte in en om het huis waar ze zo naar verlangden, maar met lang niet zoveel achterstallig onderhoud als in Gieterveen. ,,Ik dacht meteen: waar zit het addertje onder het gras? Dit is net een droom.’’ De koop ging door en een paar dagen voor de jaarwisseling kregen Werner en Maaike de sleutel. Een dikke maand klussen later – deels zelf, deels door een bouwbedrijf – trokken ze erin. ,,Het huis was wel wat gedateerd, een beetje jaren negentig’’, zegt Maaike. Om te beginnen witten ze het balkenplafond in de grote woonkamer die in vroeger tijden dienstdeed als stal. ,,Het was hout, maar wit maakt het toch ruimtelijker’’, zegt Maaike.

Het voelt echt als vakantie om hier te wonen

Zelf schuurde Werner de houten vloer en zette hem in de olie. In de kamers waar de vloer niet mooi meer was, kwam laminaat. Ze verplaatsten de keuken naar de woonkamer en maakten op de oude plek een ruime slaapkamer voor Gijs. En ze verbouwden de badkamer. Werner kluste zelf het wastafelmeubel in elkaar van eikenhout. Het muurtje dat om het gebint in de badkamer was gebouwd haalden ze weg, ook op andere plekken zie je de zo kenmerkende gebinten terug.

Studiootje

Ze hebben nu alles wat ze zo graag wilden maar waar ze in de stad te weinig ruimte voor hadden: een open keuken, zodat je kunt blijven kletsen terwijl je kookt, een houtkachel en een piano. Dat was vooral Maaikes grote wens, als muziekdocent op het Maartenscollege in Haren en in haar vrije tijd singer-songwriter onder de naam May. ,,Ik heb nu zelfs een eigen studiootje, in het melkhuisje’’, laat ze zien. ,,Hier zit ik liedjes te schrijven, gitaar te spelen en te zingen.’’

Ook Werner, in het dagelijks leven softwaretester, heeft nu veel meer ruimte voor zijn hobby: ,,Ik maak portemonnees van leer. Dat kan ik nu doen in het opkamertje aan de voorkant van de boerderij, waar ik ook een bureau heb om thuis te werken.’’

En dan is er nog de enorme schuur, waar je als klusliefhebber flink de handen uit de mouwen kunt steken. Werner maakte er zelf het betonnen aanrecht voor in de keuken en de inbouwkasten voor in de nieuwe gang, die ze creëerden tussen hun slaapkamer aan de voorkant en de oude gang. ,,Zo hoeven we niet telkens door Gijs’ slaapkamer om bij de badkamer te komen.’’ Ook aan de gasten is gedacht: ,,We hebben een logeerkamer, want we wonen nu buiten de stad dus is het fijn dat vrienden of familie kunnen blijven slapen.’’

De logeerkamer is echter niet alleen bedoeld voor menselijk bezoek; momenteel is het de verblijfplaats van een lapjeskat met haar vier kittens Het juweeltje van het huis is toch wel de gigantische tuin. Aan de voorzijde zie je een idyllisch bruggetje over een sloot, maar stap je door het poortje naar de achtertuin, dan is er van de hofjesachtige indruk niets meer te bekennen.

Een enorme grasmat, omringd door bermgrassen, bloemen, heggen en naaldbomen, met hier en daar een doorkijkje over de weilanden. Een moestuin, een kas en een overkapt zitje met terrashaard (‘hier hebben de vorige bewoners wel eens oud en nieuw gevierd, dat willen wij ook!’). En in het midden pronkt een enorme rode beuk. ,,Zo’n beuk bij je huis was vroeger een teken van rijkdom’’, vertelt Maaike. ,,Waarschijnlijk is deze boom al zo oud als het huis zelf, dik twee eeuwen dus.’’

Eclectisch

De meeste van hun oude meubels hebben een passend plekje in het nieuwe huis gekregen. ,,Dat kon best, want de grote woonkamer werd deels gevuld met de keuken en de houtkachel, dus de bank en stoelen ogen niet veel te klein voor de ruimte’’, zegt Werner. Hun woonstijl? ,,Ik geloof dat de juiste term ‘eclectisch’ is.’’ Maaike vult lachend aan: ,,Een mix ja. Een rustige basis, maar ik houd wel van veel kleurtjes. We hebben bijvoorbeeld een rode, paarse en blauwe stoel. Ik vond het best spannend toen de aannemer voorstelde een muur groen te schilderen, want ik ben meer van de witte basis, maar het is echt heel mooi geworden.’’ Een paar nieuwe kasten kwamen er wel: via Marktplaats, waar ze ook de nieuwe houtkachel en verschillende lampen op de kop tikten.

Rest nog de vraag: hoe bevalt het om ineens niet meer in de bruisende stad te wonen? ,,Goed’’, zegt Werner meteen. ,,Ik heb er geen last van gehad.” Voor Maaike was het iets moeilijker: ,,Ik was er vooraf bang voor dat ik erg moest wennen. Dat je niet meer even spontaan in de stad een terrasje kunt pakken. Maar in de praktijk doe je dat toch al veel minder met een baby. Soms vind ik het jammer dat je niet even gemakkelijk naar de supermarkt loopt met Gijs, als hij bijvoorbeeld wat jengelig is. Maar daar krijg je die prachtige tuin weer voor terug. Gijs wil ook steeds naar buiten, dan gaat hij met zijn schoenen voor het raam staan.’’

Kortom: hun droom is helemaal uitgekomen. Werner: ,,Als we zochten naar een vakantieplek, dan wilden we altijd een boerderij waar we de open haard aan konden steken of een vuurkorf in de tuin. Moet je kijken, nu is dat gewoon van onszelf! Het voelt echt als vakantie om hier te wonen.’’

Wie Werner (37), Maaike (36) en Gijs (1) Oving, katten Nova en Puk.
Waar woonboerderij in Tripscompagnie.
Wonen hier sinds 11 februari.
Gebouwd in niet exact bekend, maar rond 1800.
Favoriete plekje buiten in de tuin. Anders zit Maaike het liefst binnen voor de houtkachel naar de vogels in de tuin te kijken en staat Werner het liefst in de keuken.
Laatst gekocht de houtkachel. De kachel die erin zat, gaf te weinig rendement en is nu gepromoveerd tot buitenkachel in de ‘tuinkamer’.
Laatst gedaan een flinke klus: het houtwerk in de schuur afstoffen voor de houtwormbestrijding.
Woontip met Marktplaats en je eigen creativiteit hoeft mooi wonen niet duur te zijn.
Woonwens de ruiten met latjes in de woonkamer vervangen voor één groot raam. En ooit nog eens een mooie eikenhouten vloer in de kamer en de gang.

TEKST MIRANDA TEN WOLDE
FOTO’S MARCEL JURIAN DE JONG 

Meer laden